"तिची कहाणी "
आज फारच एकटे वाटते म्हणून तुला फोन केला...... पलीकडून तिचा आवाज!..... आणि मग मीच थोड़ी स्तब्ध झाले ..... काय बोलावे काही समजलेच नाही ती मात्र खुप काही बोलायाचे आहे म्हणून आतुर वाटली. मी भानावर आल्यासारखी, अगं बोलना.....!. मला भेटशील का? ती मला तिच्याबाबत पूर्ण सहानुभूति होती पण मी माझ्या संसारातिल रोजच्या व्यावाधाना मध्ये पार बुडून गेले होते........ हो नक्कीच....! मी . पण मला खरेतर अजिबात वेळ नव्हता लेकीला शाळेत सोडायचे होते, नव-याने बँकेत जाऊंन एफडी क्लियर करायला सांगितले होते, घरातील कामे ...... माझ्या डोळ्यासमोर सर्व कामे भरभर नाचु लागली......पण तिला मी नाही म्हणु शकले नाही . हो! येते ना! पण आज जमणार नाही उद्या येऊ ? पण येशील ना? तिचा अगतिक प्रश्न? हो उद्या संध्याकाळी भेटू या ...मी . पान माझ्या घरी नको आई असेल .... आणि तुला पाहून उगीचच वैतागेल ...... ती . आपण बाहेर आपल्या नेहमीच्या मंदिरात भेटू या ? मी . हो चालेल ..... तिने फोन ठेवला .......!
मला आज उद्याची कामेही आज करणे भाग होते ..... भर भर कामाला लागणे आवश्यक होते ....... पण मी मात्र थंड होते . उद्या ती भेटणार आहे ..... माझ्याशी तिला काय बोलायाचे आहे ? तिला मी अधून मधून फोन करत असे ....मध्ये एकदा तिला भेटले होते पण तिची ती विचित्र अवस्था आणि तिला होणारे भास् मी तेंव्हाच फार घाबरले होते पण तरीही तिला धीर देण्यासाठी मी तिच्याशी खुप बोलले ... तिला खुप सावरन्याचा प्रयत्न केला होता पण ......? त्यानंतर भेट नाहीच ..... खरतर तीच मला फोन करायची पण मी जुजबी काही तरी बोलत रहायची .. ती मात्र उत्साहाने तिचे नविन उपक्रम सांगत असायची .... मी तिचे तोंडभरून कौतुक करायची ... तिला प्रोत्साहित करायचे पण तिला प्रत्यक्षात मात्र कधी भेटले नाही ..... फक्त एकदाच, तिच्याच लग्नात ......!
संध्याकाळी मुलीला स्केटींग क्लासला सोडले आणि मी मंदिरात पोहचले ..... ती कुठेच दिसली नाही ... मी मंदिराच्या बाहेरच्या चौथ-यावर बसून विचार करत होते . एवढ्यात ती आलीच ..... ती आली आणि मी पाहतच राहिले ..... चेह-यावर वयाच्या खुणा दिसू लागल्या होत्या , शरिर सुटले होते ... खर तर ती माझ्यापेक्षा एखाद वर्षाने लहानच होती पण आता तिच्याकड़े पाहून मात्र ती प्रौढा वाटत होती . मी स्वतः ला सावरले ..... भेटल्याचा खुप आनंद चेह-यावर आणून तोंडभरून हसले .... तिचेही निस्तेज डोळे चमकले ...
कशी आहेस .....? माझ्या प्रश्नावर हसून विचारले .... कशी दिसते ....? मी किंचित हसून छान दिसतेस ...! माझ्या बोलण्यावर तीच जोरात ओरडली छान दिसते? मी क्षणभर घाबरले .... महिन्यपुर्विच मी हॉस्पिटल मधुन घरी आले .... मला काहीच माहित नाही .... मी . म्हणजे पुन्हा तुला तसे भास......?? तिच्या डोळ्यात मला तीच ती फोनवरिल अगतिकता प्रत्यक्ष दिसत होती .... हो .... गं .........सांग ना मी काय करू ...... .? माझ्याकडेही या प्रश्नाचे उत्तर नव्हते .
वीस वर्षापूर्वी प्रेमभंगातुं न तिला आलेल्या डीप्रेशने या मनस्वी मुलीला स्कीजोफ्रेन्फेनियाने घेरले .....!
तिचे भास् तरी कसे .....? त्या भासाबाबत ती बोलूही शकत नाही ..... असे भास् तिच्या संपूर्ण अस्तित्वाचा घास घेते .....! मला यातुन बाहेर पडायचे आहे नाहीतर ते भास् माझा बळी घेइल .... मीच माझ्या नजरेला नजर भिडवू शकत नाही .ती हतबल होऊंन बोलत होती . "हे बघ असे भास् होउ लागले की लगेच तू ती साखळी दुसरा विचार मनात आणून तोडून टाक ... तू अध्यात्माची पुस्तके वाच ... गुरु प्राथना कर ...... चांगला विचार कर ..... आणि हानून पाड ते घानेरडे विषयासक्त विचार .........! मी तिच्याशी खुप खुप बोलले ती बरीच शांत झालेली वाटत होती ....... संध्याकाळ खुप झाली होती ..... तिला माझ्याशी अजूनही खुप बोलायचे आहे हे दिसत होते पण माझे मन माझ्या लेकीकडे होते .........! चल मी निघते परत एकदा भेटू ..... नक्की भेट ....! तू भेटलीस की परत जगायला हुरूप येतो नाही तर .....तिने एक मोठा उसास सोडला ...... तिला परत भेटण्याचे कबूल करूंन मी तिथून निघाले .....
माझे मन आता तिच्या त्या विचित्र भासांचा विचार करू लागले होते ...... आणि क्षणात मी दचकले ....! आणि मी माझ्या लेकीचा विचार मनात आणून ती साखळी तोडून टाकली .. समोर माझी लेक हात पसरून माझ्याकडे झेपावली ...... तिच्याजवळ असे कुणीतरी हवे होते ...... ती सर्वार्थी अतृप्त आहे ..........!
समिधा
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा